برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


موسسه پاستور ایران ، M_Kadivar@yahoo.com
چکیده:   (10 مشاهده)
سابقه و هدف: مدل‌های تک‌کشت سلولی توان محدودی در بازآفرینی پیچیدگی‌های ریزمحیط تومور دارند. در سرطان کولورکتال، تعاملات میان سلول‌های اندوتلیال و فیبروبلاست‌های همراه تومور (CAFs) نقشی کلیدی در القای آنژیوژنز، بقا و مقاومت دارویی ایفا می‌کنند. این مطالعه با هدف اعتبارسنجی مدل هم‌کشت HUVEC–فیبروبلاست به‌عنوان یک سامانه‌ی فیزیولوژیک، به بررسی اثرات رپامایسین و مقایسه‌ی آن با تک‌کشت اندوتلیال پرداخت.
مواد و روش‌ها: سلول‌های اندوتلیال انسانی (HUVEC) به‌تنهایی و در شرایط هم‌کشت با فیبروبلاست‌ها کشت داده شدند و پس از تیمار با رپامایسین، شاخص‌های زنده‌مانی سلولی (MTT)، القای آپوپتوز (Annexin V/PI فلوسایتومتری) و تشکیل ساختارهای شبه‌عروقی (tube formation) مورد سنجش قرار گرفتند.
یافته‌ها: رپامایسین در هر دو مدل موجب کاهش زنده‌مانی، افزایش آپوپتوز و مهار تشکیل لوله‌های شبه‌مویرگی شد. با این حال، شدت این اثرات در مدل هم‌کشت کمتر از تک‌کشت بود، به‌گونه‌ای که حضور CAFها موجب کاهش حساسیت سلول‌های اندوتلیال به رپامایسین گردید.
نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد که مدل هم‌کشت HUVEC–فیبروبلاست بازتاب دقیق‌تری از برهم‌کنش‌های ریزمحیط تومور در سرطان کولورکتال ارائه می‌دهد و می‌تواند به‌عنوان یک سامانه‌ی معتبر برای بررسی پاسخ‌های دارویی و شناسایی مکانیسم‌های مقاومت دارویی مورد استفاده قرار گیرد.
 
     
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی | موضوع مقاله: سلولی و مولکولی
دریافت: 1404/7/15 | پذیرش: 1404/8/18

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.