زمینه و هدف: کبد به‌عنوان یکی از حیاتی‌ترین اندام‌های بدن، همواره در معرضِ آسیب‌های ناشی از مصرفِ داروهای مختلف قرار دارد. باتوجه به گرایشِ افراد به استفاده از داروهای سنّتی و کاربرد روش‌های نوینِ سلول‌درمانی، در این پژوهش اثرهای درمانیِ فلاونوئید و سلول‌های بنیادیِ تمایزیافته به سلول‌های بتای پانکراس بر آنزیم‌های کبدی بررسی شد.
مواد و روش‌ها: 30 موش صحراییِ نرِ نژادِ ویستار انتخاب و به 6 گروه تقسیم شدند. گروهِ اول کنترل، گروهِ دوم دیابتی، گروه‌های تجربیِ سوم و چهارمِ دیابتی به‌ترتیب 50 و 100میلی‌گرم بر کیلوگرم فلاونوئیدِ پوستِ سبزِ گردو را به‌مدتِ سه هفته دریافت کردند و سپس توسطِ گروه‌های تجربیِ پنجم و ششمِ دیابتی به‌ترتیب سلول‌های بنیادیِ مزانشیمیِ تمایزیافته به سلول‌های بتا با فلاونوئید 50 و 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم دریافت شد. پس از بیهوشیِ حیوانات، نمونۀ خونِ آن‌ها به‌منظورِ آزمایش‌های بیوشیمیایی مورداستفاده قرار گرفت.
نتایج: درمان با فلاونوئید و سلول‌های بنیادیِ مزانشیمیِ تمایزیافته به‌طورِ معناداری فعالیتِ آنزیم‌های آلکالین فسفاتاز، آسپارتات آمینوترانسفراز و آلانین آمینوترانسفراز را کاهش داد؛ به‌طوری که این کاهش در سطحِ آنزیمِ آلانین آمینوترانسفراز گروهِ تجربیِ 4 و سطحِ آنزیمِ آلکالین فسفاتاز گروه‌های تجربیِ 1 و 3 از گروهِ کنترل بیشتر بوده است (05/0p < ).
نتیجه‌گیری: نتایج نشان دادند که فلاونوئید و سلول‌های بنیادیِ مزانشیمیِ تمایزیافته می‌تواند کبد را از آسیب‌های ناشی از اثرهای بیماریِ دیابت حفظ کرده و اثرهای مفیدی بر کاهشِ آنزیم‌های آن داشته باشد.