زمینه و هدف: پِراُکسیدازها آنزیم‌های مهمی در فرایندهای بیوشیمیایی هستند، امّا هزینه‌های خالص‌سازی و پایداریِ کم، کاربرد آن‌ها را محدود کرده است. در این مطالعه، سنتزِ نانوخوشه‌های طلا و بهینه‌سازیِ شرایطِ واکنش، شاملِ غلظت و حجمِ سوبسترای واکنشِ پراُکسیدازی و نیز تأثیرِ مهارکنندۀ این واکنش موردبررسی قرار گرفت.
مواد و روش‌ها: نانوخوشه‌های طلا بر پایۀ آنزیمِ کراتینیناز (Crn-AuNCs) با پروتکلِ اصلاح‌شده سنتز شدند. برای تعیینِ مقادیرِ سینتیکیِ Km و Vmax کراتینیناز مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. همچنین، بهینه‌سازیِ غلظت ۳،۳'،۵،۵'-تترامتیل‌بنزیدین (TMB) و آب اکسیژنه ((H₂O₂ با استفاده از اسپکتروفتومتر مرئی- فرابنفش انجام پذیرفت.
نتایج: Crn-AuNCs سنتز شد، مقادیرِ Km (0882/0 مولار) وVmax  (u.ml^-1 5/24) به دست آمد. این نانوخوشه‌ها فعالیتِ شبه‌پِراُکسیداز نشان داده و واکنش‌های پِراُکسیداسیون با TMB و H₂O₂ را کاتالیز کردند. غلظت و حجمِ بهینه برای TMB و H₂O₂ به‌ترتیب 10 میلی‌مولار (20 میکرولیتر) و 1/0 مولار (2 میکرولیتر) تعیین شد.
نتیجه‌گیری: این مطالعه بر سنتزِ Crn-AuNCs با فلورسانسِ سبز و بررسیِ ویژگی‌های آن‌ها متمرکز بود. نتایج نشان دادند که فعالیتِ آنزیمیِ کراتینیناز تحتِ شرایطِ واکنش، به‌ویژه دمای بالا و pH قلیایی کاهش می‌یابد. بررسیِ فعالیتِ شبه‌پِراُکسیدازیِ Crn-AuNCs نشان داد که حضورِ تریس در طولِ سنتز بر این فعالیت تأثیر گذاشت. همچنین، تغییرهایی در غلظت‌های کراتین، کراتینین و اوره تأثیری بر شدتِ فلورسانسِ نانوخوشه‌ها نداشت. این یافته‌ها پتانسیلِ بالای نانوخوشه‌ها را برای کاربردهای بیوتکنولوژی و توسعۀ حسگرهای زیستی تأیید می‌کنند.