دوره 13، شماره 50 - ( 1-1402 )
جلد 13 شماره 50 صفحات 114-103 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Nazm Bojnordi M, Gholipourmalekabadi M, Ghasemi Hamidabadi H, Keshavarz H. Trans Differentiation of Human Dental Pulp Stem Cells into Dopaminergic neurons via Neurosphere Pulp Stem Cells into Dopaminergic neurons. , NCMBJ. 2023; 13 (50) :103-114
URL: http://ncmbjpiau.ir/article-1-1600-fa.html
URL: http://ncmbjpiau.ir/article-1-1600-fa.html
نظم بجنوردی مریم، قلی پور ملک آبادی مظاهر، قاسمی حمیدآبادی هاتف، کشاورز حسن. تمایز سلولهای بنیادی مشتق از پالپ دندان انسانی با استفاده از نوروسفر به نورونهای دوپامینرژیک. , مجله تازه هاي بيوتكنولوژي سلولي و مولكولي. 1402; 13 (50) :103-114
گروه آموزشی طب اورژانس، بیمارستان رسول اکرم، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
چکیده: (2770 مشاهده)
سابقه و هدف: سلولهای بنیادی پالپ دندان انسانی(hDPSc) با توجه به قرابت جنین شناختی که با سلولهای اکتومزانشیمی دارند، میتوانند در حضور فاکتورهای نوروتروفیک مناسب و با استفاده از تکنیک نوروسفر به نورونهای دوپامینرژیک تمایز یابند. هدف از این مطالعه القای تمایز hDPSc به نورونهای دوپامینرژیک با استفاده از تکنیک نوروسفر است.
مواد و روش ها: hDPScs به روش مکانیکی_آنزیمی جدا و پس از کشت با استفاده از روش تمایزی کشت نوروسفر به سلولهای بنیادی/پیش سازعصبی و سپس تحت تأثیر (Glial cell-derived Neurotrophic Factor, GDNF) و(Brain-derived Neurotrophic Factor,BDNF) به سلولهای دوپامینرژیک تمایز داده شدند. سلولها با ایمنوسایتوشیمی وRT–PCR مورد ارزیابی قرار گرفتند. همچنین میزان رهاسازی دوپامین با دستگاهHPLC اندازهگیری شد. تجزیه و تحلیل دادهها توسط نرمافزار SPSS انجام گرفت.
یافته ها: در گروه تحت تأثیر القاگرهای تمایزی، سلولها به لحاظ فنوتیپی تغییرهای قابل ملاحظهای داشتند و سلولهای با ظاهر شبه نورونی مشاهده شدند. یافتههای مولکولی حاکی از این است که ژنهای پرتوان نظیر Nestin و Sox2 با شروع روند تمایز بهتدریج کاهش یافتهاند ولی طی افزودن القاگرهای عصبی میزان بروز ژنهای دخیل در فرآیند نوروژنزیس/ دوپامینرژیک مثل DAT, ,PITX3, ,Nurr1 ,TH PITX3 افزایش قابل ملاحظهای نسبتبه گروه کنترل نشان داد. ارزیابی ایمونوسایتوشیمی نشان داد که سلولهای بیان کننده تیروزین هیدروکسیلاز ( Tirozin hidroksilaz,TH) نیز در گروه تیمار مشاهده گردید. علاوهبر این، میزان ترشح دوپامین در گروه تیمار بطور قابل توجهی افزایش یافته است (05/0.(P <
نتیجهگیری: نتایج نشان میدهد که سلولهای بنیادی مشتق از پالپ دندان انسان با استفاده از تکنیک نوروسفر و افزودن القاگرهای مناسب قابلیت تمایز به نورونهای دوپامینرژیکی را دارند.
مواد و روش ها: hDPScs به روش مکانیکی_آنزیمی جدا و پس از کشت با استفاده از روش تمایزی کشت نوروسفر به سلولهای بنیادی/پیش سازعصبی و سپس تحت تأثیر (Glial cell-derived Neurotrophic Factor, GDNF) و(Brain-derived Neurotrophic Factor,BDNF) به سلولهای دوپامینرژیک تمایز داده شدند. سلولها با ایمنوسایتوشیمی وRT–PCR مورد ارزیابی قرار گرفتند. همچنین میزان رهاسازی دوپامین با دستگاهHPLC اندازهگیری شد. تجزیه و تحلیل دادهها توسط نرمافزار SPSS انجام گرفت.
یافته ها: در گروه تحت تأثیر القاگرهای تمایزی، سلولها به لحاظ فنوتیپی تغییرهای قابل ملاحظهای داشتند و سلولهای با ظاهر شبه نورونی مشاهده شدند. یافتههای مولکولی حاکی از این است که ژنهای پرتوان نظیر Nestin و Sox2 با شروع روند تمایز بهتدریج کاهش یافتهاند ولی طی افزودن القاگرهای عصبی میزان بروز ژنهای دخیل در فرآیند نوروژنزیس/ دوپامینرژیک مثل DAT, ,PITX3, ,Nurr1 ,TH PITX3 افزایش قابل ملاحظهای نسبتبه گروه کنترل نشان داد. ارزیابی ایمونوسایتوشیمی نشان داد که سلولهای بیان کننده تیروزین هیدروکسیلاز ( Tirozin hidroksilaz,TH) نیز در گروه تیمار مشاهده گردید. علاوهبر این، میزان ترشح دوپامین در گروه تیمار بطور قابل توجهی افزایش یافته است (05/0.(P <
نتیجهگیری: نتایج نشان میدهد که سلولهای بنیادی مشتق از پالپ دندان انسان با استفاده از تکنیک نوروسفر و افزودن القاگرهای مناسب قابلیت تمایز به نورونهای دوپامینرژیکی را دارند.
واژه‌های کلیدی: سلولهای بنیادی پالپ دندان انسان، نوروسفر، سلولهای پیش‌ساز عصبی، سلولهای دوپامینرژیک، تمایز، Iau Science
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
فیزیولوژی
دریافت: 1401/8/16 | پذیرش: 1401/9/9 | انتشار: 1402/1/1
دریافت: 1401/8/16 | پذیرش: 1401/9/9 | انتشار: 1402/1/1
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
