زمینه و هدف: سرطانِ کولورکتال یکی از شایع‌ترین بدخیمی‌ها در جهان است. همچنین مایریستین به‌عنوانِ یک فلاونوئید پلی‌فنولی دارای فعالیت‌های زیستیِ متعددی از جمله اثرهای ضدسرطانی است، با‌این‌حال حلّالیتِ پایین در آب و فراهمیِ ‌زیستیِ محدود، کاربردِ درمانیِ آن را با چالش مواجه کرده است. هدف از این مطالعه سنتزِ نانوذراتِ مغناطیسیِ پلیمری به‌عنوانِ حاملِ دارویی و بررسیِ اثرهای زیستیِ نانوذرۀ مایریستین بر سلول‌های سرطانِ کولورکتالِ HCT116 است.
مواد و روش‌ها: نانوذراتِ مغناطیسیِ Fe₃O₄ به‌روشِ هم‌رسوبی سنتز و سپس با گرافتینگِ پلیمری اصلاحِ سطحی شدند و مایریستین بر روی آن‌ها بارگذاری گردید. ویژگی‌های فیزیکوشیمیاییِ نانوذرات با استفاده از آزمون‌های XRD، FESEM، VSM و DLS مشخصه­یابی شد. همچنین رهایشِ دارو با استفاده از روشِ کیسۀ دیالیز ارزیابی شد. اثرهای سایتوتوکسیکِ نانومایریستین بر سلول‌های HCT116 با آزمونِ MTT و القای آپوپتوز با استفاده از فلوسایتومتری Annexin V–FITC/PI بررسی گردید.
نتایج: نتایجِ مشخصه‌یابی، تشکیلِ موفقِ نانوذراتِ مغناطیسی و بارگذاریِ مؤثرِ مایریستین را تأیید نمود. براساسِ آنالیزِ DLS پیکِ اصلیِ توزیع در حدودِ 95 نانومتر قرار داشت و  مقدارِ PDI = 0.95 به‌ دست آمد.  مطالعۀ رهایشِ دارو نشان داد که پروفایلِ رهایش در 6 ساعتِ نخست، یک الگوی دو فازیِ کلاسیک را نشان داد که رهایش به‌طورِ قابلِ ملاحظه‌ای تحت‌تأثیر pH و دما قرار داشت و یک رهایشِ کنترل‌شده را نشان داد. نتایجِ آزمونِ MTT نیز نشان داد که نانومایریستین به‌صورتِ وابسته به دوز، موجبِ کاهشِ زنده‌مانیِ سلول‌های HCT116 شد و مقدارِ IC₅₀ آن µg/mL 5/37 تعیین گردید. همچنین نتایجِ فلوسایتومتری نشان داد که تیمار با نانومایریستین باعثِ افزایشِ معنی‌دارِ آپوپتوزِ سلولی در مقایسه با گروهِ کنترل شد.
نتیجه‌گیری: نانوذراتِ مغناطیسیِ پلیمری می‌توانند به‌عنوانِ یک سامانۀ مناسب برای انتقالِ مایریستین عمل کرده و اثرهای سایتوتوکسیک و آپوپتوزیِ آن را در سلول‌های سرطانِ کولورکتال تقویت کنند. این نانوسامانه می‌تواند به‌عنوانِ یک رویکردِ امیدبخش در توسعۀ راهکارهای مبتنی‌بر نانودارورسانی برای درمانِ سرطان مورد‌توجه قرار گیرد.